Uzasadnienie. Obecna ordynacja wyborcza wypacza rzeczywiste preferencje wyborców premiując kandydatów umieszczonych na pierwszych miejscach partyjnych list wyborczych. Obsadą pierwszych miejsc na listach rządzą partyjne władze zajmując te miejsca dla siebie, dla zarządu i głównych liderów, przedstawicieli "ludu" dopisując na listy na dalszych miejscach, traktując ich jako źródło dodatkowych głosów dla "jedynek". Ta ordynacja razem z obecnym systemem subwencjonowania partii politycznych, proporcjonalnie do ilości zdobytych mandatów poselskich, podporządkowuje posłów władzom partii, z których się wywodzą. Startując z list partyjnych poseł musi wyrzec się części swojej niezależności, podporządkować się linii partii i sterowanym przez władze partii klubowi poselskiemu. I wypowiadać się i głosować zgodnie z ustaleniami podjętymi na klubie. Poseł wybrany w okręgu jednomandatowe może być odporny na różnego rodzaju naciski ze strony władz partyjnych, lub nawet całkiem niezależny, i może swobodniej wypowiadać się zgodnie ze swoim poglądem i swoim sumieniem. Jest mocniej związany ze swoim okręgiem wyborczym i więcej czasu i uwagi może poświęcić na działanie dla swego okręgu.

Uzasadnienie. Nowe idee zawsze z trudem przebijają się przez konserwatyzm i oportunizm społeczny i na drodze nowemu stoją zawsze interesy grup aktualnie sprawujących władzę. Temu też służy wymóg uzyskania przez partie min. 5% głosów w skali kraju, aby uczestniczyć w podziale mandatów do sejmu. Uzasadnienie "progu" potrzebą zapewnienia sejmowi warunków do sprawnego działania przez odcięcie od sejmu małych (w podtekście kłótliwych) niereprezentatywnch partii, jest tylko wybiegiem- w razie kryzysu parlamentarnego do rządzenia jest jeszcze Senat i Prezydent. Sejm jest najważniejszą trybuną do prowadzenia debaty publicznej i nie powinno się od tej trybuny odcinać ludzi czy grup społecznych i partii, wnoszących być może nowe propozycje rozwiązania problemów społecznych, lub niosących nowe idee.
Uwaga. Nadchodzące wybory do sejmu i senatu odbędą się według zasad obowiązującej obecnie ordynacji wyborczej, z 5% progiem wyborczym. Małe partie i ugrupowania mają więc szanse wystawić swoich kandydatów w ramach AWPR.

Uzasadnienie. Nieznane są powody, jakimi kierowano się zagradzając konstytucyjnie drogę do zostania posłem czy senatorem wymienionym w tym punkcie żołnierzom, policjantom, urzędnikom służb państwowych, sędziom i prokuratorom. A przynajmniej nie są znane powszechnie, a stąd też wątpliwe, czy są wystarczająco uzasadnione i przez społeczeństwo akceptowane. Z samego faktu można wysnuć wniosek, że pełnienie przez te osoby zaszczytnej funkcji posła czy senatora może kolidować z ich służbowymi obowiązkami, a idąc dalej, że może to być zagrożeniem dla demokratycznego systemu państwa. Tym konstytucyjnym zapisem na całe te grupy zawodowe rzucono cień nieufności i ludziom z tych grup odebrano prawo bycia obywatelem i patriotą. Nawet ludziom, których praca jest zaszczytnie wyróżniana jako służba Ojczyźnie. W rezultacie przedstawicieli tych ludzi brakuje na najważniejszej scenie publicznej debaty.

Uzasadnienie. Obowiązująca obecnie konstytucja nie wyposaża senat w kompetencje potrzebne do wypełniania tak ważnego organu ustawodawczego państwa. Praktycznie rola senatu ograniczona jest do zgłaszania poprawek do ustaw, które rządząca większość parlamentarna może jednym głosowaniem wrzucić do kosza. Stąd też wielu polityków i wiele grup społecznych wnosi o zniesienie senatu, a nawet obiecywała to przed wyborami obecnie rządząca partia. Tu uważa się, że należy utrzymać instytucję senatu jako drugą izbą parlamentu, i że należy konstytucyjnie wyposażyć senat w szersze kompetencje. Senat wraz z prezydentem powinni spełniać ważniejszą rolę w wielu sprawach wewnętrznych kraju, np. w przypadku kryzysu parlamentarnego. Nowe wybory przy względnej równwadze sił politycznych w parlamencie nie przynoszą w takich sytuacjach rozstrzygnięć skutkujących potrzebnymi zmianami.

Uzasadnienie.Nie są znane powody, którymi kierowano się wiążąc kadencję senatu z kadencją sejmu zapisem, że w razie rozwiązania sejmu kończy się również kadencja senatu. Natomiast domyślać można się, że to od początku taki był zamysł polityczny, aby dla kompromis i świętego spokoju, i dla wyższego celu - uchwalenie konstytucji - pozostawić senat, ale sprytnie tylko jako nieważną przystawkę do sejmu, bo bez kompetencji i stąd bez znaczenia Można więc zrozumieć zgłaszane żądania zniesienia senatu, bo faktycznie bez odpowiednich właściwych tak wysokiemu organowi władzy ustawodawczej kompetencji, może być uważany za niepotrzebną biurokratyczną i kosztowną w utrzymaniu instytucję. Tu jednak popiera się tych, którzy wypowiadają się za utrzymaniem senatu jako potrzebną drugą izbę polskiego parlamentu. Uważa się też, że poparcie to trzeba łączyć z żądaniem wyposażenia senatu w przynależne senatowi kompetencje.

Uzasadnienie. W publicznych dyskusjach politycy wypowiadając się o sądach podkreślają z naciskiem znaczenie dla praworządności zasadę niezawisłości sądów. Przy tym zastrzegają się, że nigdy nie komentują i nie krytykują sądowych wyroków. Politycy w tej materii zachowują się politycznie a w te ich wypowiedzi nie wierzy nikt. Bo przecież w opinii społecznej sądownictwo oceniane jest najgorzej ze wszystkich państwowych instytucji.

Ale przecież sądy są niezawisłe tylko od innych organów władzy państwowej a przede wszystkim od aktualnie sprawujących władzę. Sądy i prokuratury nie mogą być niezawisłe od społeczeństwa, tak zresztą jak każdy inny organ władzy. Społeczeństwo musi mieć więc bezpośredni wpływ na wybór tych, co we władzy sądowniczej sprawują kierownicze role. Stąd zawarta w tytule propozycja, której rozwinięcie oprzeć można na znanych już i wypróbowanych przykładach.

Ale przede wszystkim system wyborczy w powoływaniu na ważne funkcje sędziów i prokuratorów potrzebny jest przede wszystkim sędziom i prokuratorom: sędzia czy prokurator powołany w ten sposób na wysoką w urzędzie funkcję będzie kimś.

Uzasadnienie. Przez "wzmocnienie organizacyjne" rozumie się tu wszystkie środki, jakie może taka organizacja jak 40-milionowe państwo podjąć, by rozwiązać problem latami ciągnących się aresztów tymczasowych i procesów sądowych. Że to jest możliwe świadczy o tym wiele przykładów i ponaglenia ze strony Unii Europejskiej. Proste wytłumaczenie obecnego stanu rzeczy, że na wszystko brak pieniędzy nie może być wytłumaczeniem wystarczającym. Sprawy toczone przed sądami łączą się zawsze z ludzkimi krzywdami i tragediami. W tych sprawach opinia publiczna jest wyczulona i wszystkie zło jakie się dzieje, wzbudza uczucie zawodu i żalu do rządzących, a i też do współobywateli, bezczynnie się na zło godzących. Stąd ta społeczna sprawa musi znaleźć miejsce wśród spraw pilnych.

Jest jeszcze inny ważny powód, dla którego trzeba koniecznie usprawnić działanie sądów i prokuratur. W opinii społecznej wiele spraw sądowych jest przewlekanych celowo, bo dotyczą osób wpływowych lub bogatych i układy pomagają im w uniknięciu odpowiedzialności. Gorzej, bo w takich sprawach rodzą się podejrzenia o przekupywanie sądów i prokuratur - sprawa długo przewlekana umyka opinii publicznej a wówczas jest czas na matactwa. Dlatego usprawnienie postępowań sądowych jest pierwszym warunkiem odzyskania twarzy przez sądy i prokury.

Uzasadnienie. Przywilej wyjścia z aresztu tymczasowego za kaucją jest przywilejem dla wpływowych i bogatych. Argumentacja, że każdy w sprawie o przestępstwo podejrzany obywatel może wyjść z aresztu za kaucją, której wysokość jest proporcjonalna do stanu majątkowego obywatela, jest wykrętem - większość obywateli nie ma w ogóle pieniędzy na ewentualne jak im coś się przydarzy kaucje. Wyjście z aresztu za kaucję daje wpływowym i bogatym możliwość użycia swego majątku i wpływów do uniknięcia lub złagodzenia skutków swojej kolizji z prawem. Większość społeczeństwa nie ma tych możliwości, więc przywilej wyjścia z aresztu za kaucją jest objawem nierówności w postępowaniu przed sądami i przykładem niesprawiedliwości.

Uzasadnienie. Instytucja "przedawnienia" stoi w sprzeczności z pojęciem sprawiedliwości, gdyż premiuje tych szczęśliwców, którym udało się uniknąć kary za przestępstwo, i też tych cwaniaków, którym udało się uciec i ukryć w kraju lub za granicą przed sądem i karą. Poczucie sprawiedliwości i zrozumienie uczuć ofiar przestępstw, jak i tych, co swoją karę odbyli, każe jednak wycofać się z tego typu społecznej łaski. Ci, co popadli w konflikt z prawem muszą się w jakiś sposób rozliczyć przed społeczeństwem.

Uzasadnienie. W opinii społecznej kary w zawieszeniu nie są realnymi karami, ale raczej odstąpieniem od ukarania. Na pewno w zamyśle ustawodawcy możliwość zawieszenia kar miała umożliwić sądom nadzwyczajne złagodzenie kary przez jej zawieszenie, po uwzględnieniu przez sąd ważnych powodów, w tym względów społecznych. Tymczasem w opinii społecznej dominuje raczej przeświadczenie, że ze sprawami kończącymi się wyrokami w zawieszeniu łączą się podejrzenia działania układów lub nawet o korupcję. Jeśli tak myśli społeczeństwo to jest to ważny powód do ograniczania orzekania kar w zawieszeniu.

Uzasadnienie. Sądy skazując na kary więzienia wiedzą, w jakich więziennych warunkach skazani odbywać będą zasądzone im kary. Nie jest wiadomym, czy sądy wydając wyroki kierują się tylko zapisami kodeksu karnego ile za jakie przestępstwo, czy skazując na więzienie uwzględniają to, co o polskich więzieniach wiedzą. A opinii publicznej wiadomo, że skazani są skazani nie tylko na resocjalizacyjne od społeczeństwa odosobnienie, ale dodatkowo i na wielkie już niezasłużone cierpienia, wynikające ze "szczurzego" przeludnienia więzień, a stąd na więzienne patologie, przemoc i cierpienia ze strony współwięźniów.
Ale to jest już sprawa nienależąca do sądów, i sądy chętnie się tego trzymają, zawsze podkreślając, że należy działać w ramach prawa i swoich kompetencji. W perspektywie jeszcze wielu lat nie zapewni się skazanym ludzkich warunków odbywania kary więzienia. Tu więc musi ingerować społeczeństwo i uchwalić w ramach swego przywileju powszechne prawo łaski. Częściowa dla skazanych wyrokami sądowymi amnestia ulży tysiącom i przywróci im ludzką godność a rządzącym da czas na załatwienie problemu.

Uzasadnienie. Przez "nieposiadających środków utrzymania" rozumie się tu taki stan dochodów i możliwości czy niemożliwości wsparcia w rodzinie, oraz stan majątku własnego, który nie wystarcza na utrzymanie się na określonym w ramach umowy społecznej poziomie. W takich sytuacjach państwo ma obowiązek wesprzeć opieką socjalną każdego obywatela, począwszy od jego urodzenia z rodziców będących obywatelami polskimi. Prawo do zabezpieczenia społecznego, zapisane w Konstytucji, nie jest postawieniem sprawy wystarczająco dobitnie, o czym świadczą przykre i przygnębiające widoczne powszechnie obszary biedy i nędzy.

Uzasadnienie. W imię nieważnych oszczędności okaleczono dzieciństwo tysiącom dzieci zaganiając je do zatłoczonych uczniami w różnym wieku szkół zbiorczych. W szkołach tych jeszcze wrażliwe i bezradne młode istoty poddawane są przyśpieszonej i bolesnej edukacji życia w społeczeństwie. Uczą się też tego wszystkiego, co złe w społeczeństwie, często doświadczając przemoc i okrucieństwo ze strony silniejszych lub starszych, a najmniej mogą liczyć na opiekę i pomoc ze strony nauczycieli i wychowawcy. I dla tych nieważnych oszczędności tysiącom nauczycieli utrudniono, a właściwie prawie uniemożliwiono wywiązywania się ze swojej funkcji, określanej też jako misja, nauczania, wychowywania i moralnego kształtowania młodych pokoleń obywateli, A zadania te tak bogate w treści i wymagające często taktownego i nawet subtelnego podejścia możliwe są do spełnienia tylko przez nauczycieli i wychowawców, których się lubi i szanuje, nawet, gdy te uczucia nie są w pełni uświadamiane. W szkole, którą po latach wspomina się z sentymentem jako swoją budę, i z której jest się dumnym. Tymczasem skrzywdzono i uczni i nauczycieli tworząc szkoły zbiorcze, szkoły molochy przepełnione po brzegi trudną do utrzymania w jakich takich ryzach dzieciarnią. Szkoły kombinaty, w których gubi się i uczeń uzdolniony, którego trzeba wesprzeć w rozwijaniu jego uzdolnień, i uczeń wymagający wychowawczej nad nim pracy. Zmęczonych pracą w przepełnionych klasach nauczycieli nie stać już na roztaczanie nad uczniami ciepłej i serdecznej wychowawczej opieki.

Obok domu rodzinnego szkoła i plac zabaw jest drugim miejscem silnie związanym duchowo z pojęciem Ojczyzna.

Uzasadnienie. Szkoły po zajęciach szkolnych stoją opustoszałe a młodzież szkolna albo w domu albo pozostawiona sama sobie i podwórkom. A przecież szkoła i szkolny sprzęt, hale sportowe i boiska powinny być przez młodzież wykorzystywane do gier, zabaw i różnych innych zajęć pozalekcyjnych. Jest to duże zaniedbanie w systemie nauczania i wychowania dzieci i młodzieży. Naprawić to można dofinansowaniem szkół funduszem przeznaczonym tylko i wyłącznie na wychowywanie zajęciami pozalekcyjnymi, w tym na wynagrodzenia kwalifikowanych osób prowadzących zajęcia i opiekujących się młodzieżą w czasie tych zajęć.

Uzasadnienie. Obowiązek ochrony socjalnej obywateli spoczywa w całości na Państwie, a bezpośrednio na wyznaczonych do tego urzędach państwowych. Tymczasem częścią tego obowiązku obciąża się pracodawców. To pracodawcy pokrywają koszty nieobecności w pracy przebywających na zwolnieniach lekarskich zatrudnianych pracowników. Na pokrycie zwiększonego zwolnieniami funduszu płac, wliczanego w koszty, muszą wytworzyć dodatkową produkcję, usługi, obroty itp., a więc dodatkowy przychód, dodatkowy zysk. I też na pracodawców spadają obciążenia wynikłe z patologicznych zachowań społecznych nadużywana zwolnień lekarskich.

Podejmując pojedynczo lub zbiorowo w spółkach działalność gospodarczą pracodawcy inwestują swoje pieniądze dla pomnażania swego majątku, i swoją pracę i cały swój wysiłek wkładają w powodzenie przedsięwzięcia. Jest to też działanie dla dobra społecznego. Więc w interesie społecznym jest nie pozwolić na obciążanie pracodawców zadaniami, do wypełniania których powołane są i odpowiednio wyposażone służby państwowe. A więc konkludując: pracodawcy swoim pracownikom płacą tylko za czas przepracowany - resztę załatwia Państwo.

Uzasadnienie. Pozostawianie samym sobie bezradnych, bezsilnych i pozbawionych środków do życia ludzi, w sytuacjach niewypłacalności pracodawców, świadczy źle o Państwie. Źle też świadczy o społeczeństwie, które chociaż współczując tym ludziom zachowuje się biernie i nie żąda od swego Państwa (a nawet powinno wymuszać) zdecydowanych działań pomocowych. Państwo ściągając podatki ma doskonały wgląd w sytuację finansową wszystkich pracodawców. Państwo też, stwarzając warunki do prowadzenia działalności gospodarczej, ma w swojej gestii wszelkie niezbędne środki do nadzoru i regulacji procesów gospodarczych. Może w razie potrzeby w interesie społecznym reagować i ingerować prawnie w prywatne przedsiębiorstwa. W sytuacji, w której pracodawca z różnych przyczyn nie może wypłacić swoim pracownikom należnych im wynagrodzeń za wykonaną pracę, Państwo musi wkroczyć z urzędu, wziąć w opiekę prawną i socjalną pracowników, i zastosować procedury prawne zabezpieczenia u pracodawców powstałych z tego tytułu należności.

Uzasadnienie. Pracodawcy mają prawo (i z tego prawa korzystają) zatrudniać potrzebnych im do pracy pracowników według własnego uznania. Postępują przy tym często z nadmierną ostrożnością (z różnych względów), zatrudniając za mało pracowników w stosunku do swoich potrzeb, i też nie uwzględniając rezerwę na wypadek wzmożonego popytu na to co robią. W takich przypadkach pracodawcy zatrudniają swoich pracowników w godzinach nadliczbowych. Postępują też tak bez koniecznej do tego przyczyny, bo tak jest prościej. W obu przypadkach dopuszczają się też obciążania pracą ponad miarę, mamiąc pracowników dodatkami do płac lub często też wymuszając. Jest to ze szkodą tak dla tych ludzi jak też społecznie szkodliwe. Trzeba więc prawnie ograniczyć tygodniowy czas pracy do określonej umową społeczną ilości godzin , i inspekcją pracy nadzorować przestrzeganie tego prawa.

Uzasadnienie. Radio i Telewizja są nośnikami najbogatszego w formie i treści przekazu, docierającego do każdego polaka na całym świecie. Przekaz ten, program radia i telewizji, łączy polaków nie tylko narodowym językiem, bo jest już też i dla świata nadawany we "wspólnej mowie", ale duchem i treścią łączy polaków wspólnym dziedzictwem i wspólną kulturą narodową. Dla pomyślności polski i polaków, żyjących we wspólnej globalnej wiosce, niezbędna jest stała dbałość o poziom i rozwój narodowej kultury. Tak, aby stała się ważną częścią kultury światowej. Jest to zadanie Ministerstwa Kultury, które Ministerstwo realizuje w ramach programu nakreślonego przez każdy rząd wyłoniony po każdych wyborach parlamentarnych. Dlatego trzeba publiczne media zwrócić Ministrowi Kultury i umiejscowić w strukturach Ministerstwa Kultury.

Uzasadnienie. Rzesze kibiców sportowych stanowią naturalne społeczne zaplecze sportu. Bez widowni podziwiających osiągnięcia sportowców nie byłoby zapotrzebowania na sport oraz motywacji dla sportowców do pracy nad sobą w swojej dziedzinie sportu. A w rezultacie nie byłoby rozwoju sportu i kultury fizycznej. W tym kontekście oddolna społeczna akcja kibiców piłki nożnej "Koniec PZPN" jest w pełni uprawniona. I uzasadniona, bo oparta na udokumentowanych postępowaniem sądowym faktach powszechnej korupcji w piłce nożnej. Akcja wymierzona jest przeciwko zarządowi PZPN, bo to zarząd obowiązany był stać na straży czystości reguł gry, a latami zaprzeczając powszechnie znanym kibicom faktom tolerował korupcję. I osłaniał działaczy podejrzewanych o korupcję, sprowadzając sprawę do nieważnych jednostkowych nieudokumentowanych dostatecznie incydentów. Tymczasem rozpleniona pod osłoną PZPN korupcja wyrządziła nieobliczalne wręcz szkody, nie tylko niszcząc i degradując polską piłkę nożną, ale i gorzej, bo szkody społeczne i moralne, Oszukano wrażliwą na prawdę i fałsz młodzież. Sportowe zawody mające być wychowawczym wzorcem szlachetnej rywalizacji, nie kilka osób i nie grupa, ale rzesza działaczy piłki nożnej, wykorzystała oszukańczo drogą przekupstwa do układania meczy piłkarskich i zarabiania na tym grubych pieniędzy, przy wiedzy i milczeniu pozostałych, w tym PZPN, I też przy wiedzy i milczeniu i udawanej bezsilności polityków i urzędów odpowiedzialnych za kulturę fizyczną.
Akcja Wyborcza Pospolite Ruszenie wesprze akcję "Koniec PZPN " i wpisuje do swojego programu punkt "Zmienić PZPN".

10.2.